21 juni - Volgende keer beter...

Ja, de titel van deze blog voorspelt niet veel goeds. Helaas heb ik m’n rijbewijs niet weten binnen te tikken voor ik naar de Verenigde Staten afreisde. The point is dat in principe het rijexamen niet eens zo heel erg moeilijk is en de rijles voor het examen ging eigenlijk nog best wel prima. Bij een rijexamen zijn er echter een aantal factoren die je helaas niet in de hand hebt en een daarvan is de examinator.

Ik vond het persoonlijk gewoon niet echt een relaxed persoon om naast te zitten en door zijn houding raakte ik nogal in de stress. Nooit geweten dat dit zoveel invloed heeft op je rijstijl, maar blijkbaar is het zo. (Gelukkig had ik hier tijdens rijles geen last van!) Reed ik voor het examen best relaxed, tijdens het examen ging het autorijden schokkerig en alles behalve vloeiend. Na een bochtje achteruit waar ik zelf niet helemaal tevreden over was (“Blijf niet bij een foutje hangen, maar ga gewoon door…”) kwam er een leswagen van rechts die ik niet direct opmerkte en ik remde zo snel als ik kon, maar meneer de examinator wat van mening dat hij eerder remde en als een examinator dat eenmaal vindt, dan is er geen manier om hem van die gedachte af te krijgen.

Na het rijexamen was ik echt flink teleurgesteld. Dat ik m’n rijbewijs niet zou hebben en om die reden niet kon autorijden in de VS maakte me niet eens zoveel uit, maar het idee dat ik in november weer verder moet om het te halen is gewoon totaal niet fijn. Ik had het gewoon zo graag willen afronden voor ik vijf maanden weg zou zijn uit Nederland. Geneeskunde is over het algemeen een drukke studie en op dit moment weet ik nog niet hoe het in november zal zijn (als ik terugkom van mijn wetenschappelijk onderzoek in Afrika), maar ik verwacht dat het dan direct super druk zal zijn.

Anyways, er is weinig aan te doen en ik ben op dit moment wel weer een beetje bekomen van het rijexamen. In de tussentijd ben ik met heel veel andere belangrijke dingen bezig geweest en alle stress voor het krijgen van visa en goedkeuringen heeft waarschijnlijk ook niet ten goede gewerkt voor het rijexamen.

Op dit moment heb ik gelukkige betere dingen te doen dan over mijn rijexamen na te denken en ik kan er nu ook al wel om lachen. Ik ben nu al een paar dagen in de VS en diep in mijn hart ben ik misschien ook wel blij dat ik zelfs niet eens de gelegenheid heb om in New York City te rijden met een auto. Mensen wat is het daar druk! (En dan praat ik nog niet eens over het in mijn ogen asociale rijgedrag van sommige mensen…)

Ik zal wel zien hoe het in november of december zal gaan. Ik hoop dat ik wel weer rijles kan hebben bij Harry, want hij weet nu eenmaal precies waar ik gebleven ben met rijles en hij is gewoon een goede rijinstructeur. Ik hoop dat ik in de vijf maanden dat ik weg ben het autorijden niet al te erg verleer, maar die kans is volgens hem klein. Eigenlijk is het ook wel veilig om na mijn reis eerst weer in een lesauto te rijden met iemand naast mij. Wat dat betreft maakt het eigenlijk niet uit of ik wel of geen rijbewijs heb; vijf maanden geen autorijden is vijf maanden geen autorijden en mijn rijvaardigheid zal sowieso achteruit gaan.

Ik kan me nu in ieder geval verheugen op het rijlessen in een nieuwe Volkswagen Polo, ik weet wat je moet doen als net voor het examen je richtingaanwijzerlampje kapot gaat (gewoon direct naar de garage rijden), ik weet hoe het examen in zijn werk gaat, dat het niet iets is om zenuwachtig voor te zijn en dat je gewoon maling moet hebben aan de examinator naast je. Zo simpel is het! En verder? Ik zie het wel. De rijervaring die ik nu heb opgedaan, heb ik in ieder geval binnen en daar ben ik blij mee.

Eerst genieten van een hele mooie zomer als counselor op een ge-wel-dig summer camp in de VS met super mooie mensen en daarna het Afrikaanse land gaan verkennen. Nederland, november en rijlessen lijken nu nog zo ver weg… ;-)

Dank jullie wel voor het lezen van deze blog en hopelijk zien jullie mij over een half jaartje wel legaal gebruik maken van de Nederlandse snelwegen!

Greetings,
Willeke